یکی از بهترین راههای خلق اوج داستان و فیلمنامه استفاده از احساسات تجربه شده مان است. برای این کار باید احساساتی را که معمولا خیلی کم و به ندرت تجربه می کنیم را بصورت خیلی بزرگنمایی شده در کارهایمان استفاده کنیم.

برای مثال وقتی عصبانیتی را تجربه می کنیم که برای خودمان نیز عجیب است از احساس بزرگنمایی شده و کاری که قصد انجامش را در آن لحظه داشتیم، می توانیم هنگام نوشتن نقاط اوج فیلمنامه استفاده کنیم.

این روش هم باعث نوشتن صحنه های با کیفیت تر  می شود  و هم باعث خلق نقاط اوج یونیک و منحصربفرد و تکان دهنده تری می شود.

مطلب زیر از کتاب راه داستان نوشته کاترین آن جونز است:

"نویسنده یک احساس را در خود زنده می کند و آن را به منتها درجه می رساند. همین رساندن احساس به منتها درجه است که به هر داستانی قدرت می دهد"