همه ما وقتی ماجرایی و یا خاطره ای را از کسی و یا جایی به یاد می آوریم، حتی اگر آن را فقط در ذهن خود مرور کنیم به طور غریزی در حال تعریف داستان هستیم. ما به طور ذاتی داستانگو هستیم و فقط با تمرین باید آن را در خود پرورش دهیم.

از این خاطرات هم می توان به عنوان یکی از مهمترین منابع فیلمنامه نویسی هم استفاده کرد. استفاده از شخصیت هایی  که خاطراتی از آنها در ذهن داریم به عنوان شخصیت های فیلمنامه تنها یکی از راه های استفاده از خاطرات است.

نقل قولی از دیوید فیلدِ فیلمنامه نویس در کتاب راه داستان است که می گوید:

" به یاد آوردن یک زندگی بی تردید یک اثر هنری غیرارادی است. دست ذهن در جستجوی معنا، الگو، گرما و دلالت، نمادهای حافظه را غربال می کند. همه اش قصه است. همه اش داستان است. همه اش استعاره است."