آموخته هایم از فیلمنامه نویسی

 خیلی از ما با اینکه کلی ایده برای نوشتن داریم ولی چیزی نمی نویسیم و شایدم یه دفترچه درست کردیم و داخلش روزی دو سه تا ایده می نویسیم و دلِمونو خوش کردیم به اینکه دنبال یه چیز خوب برای نوشتنیم.
غافل از اینکه احتمالا دلیل اصلی دنبال ایده بهتر گشتن برای نوشتن، همون ترس از نوشتنه.
 اینجوری به این بهانه که اینا ارزش صرف وقتو ندارند و  باید اول یه ایده خوب پیدا کنم و بعدش شروع می کنم، دائم در حال توجیح خودمون و دلیل تراشیدن برای ننوشتن هستیم.
یکم فکر کردن قبل از شروع به نوشتن خوبه ولی فکر کردن زیاد مطمئنا مارو فیلمنامه نویس نمی کنه و در بهترین حالتش شاید مارو فیلسوفی چیزی بکنه.
باید اول از همه بنوییسم و وقتی داستانمون موجودیت پیدا کرد، بعدش می تونیم تو مراحل بعد اونو اصلاح کنیم که این همون " با قلبتون بنویسد و با مغزتون  بازنویسی کنیده" که بهترین توصیه برای از بین بردن ترس از نوشتنه.
پس بهتره همین حالا چندتا برگه کاغذ برداریم و به جای فکر کردن فقط بنویسیم و بنوسیم و هر چی تا حالا توی ذهنمون ساختیمو روی کاغذ بیاریم و این گفته دیود لانگ  رو به یاد داشته باشیم که می گه:
نمی توانید بنشینید و فکر کنید، باید بنشینید و بنویسید.