هر کس بتواند موضوع شکاف بین انتظار و نتیجه را درک کند و هنگام نوشتن فیلمنامه آن را مدنظر داشته باشد  و بتواند آن را اجرا کند تا حد زیادی مهارت نوشتن فیلمنامه نویسی را کسب کرده است.

شکاف میان انتظار و نتیجه در همه فیلم ها از درام گرفته تا کمدی از جنگی گرفته تا  ملودرام از ژانر وحشت گرفته تا کودک بُنمایه اصلی را فیلمنامه را تشکیل می دهد. در تمام اینها شکافی که بین انتظار شخصیت ها از کنش خود دارند و نتیجه ای که حاصل می شود ماجراهای فیلم را می سازد و این ماجراها با ترتیبی که در کنار هم قرار می گیرند فیلم را به وجود می آورند.

کار اصلی ما به عنوان فیلمنامه نویس به وجود آوردن این شکاف ها است به طوری که قابل پیش بینی نباشند و در عین حال منطقی هم باشند و یا اینکه دقت کنیم و مخصوصا هنگام  بازنویسی با جاسازی اطلاعات آن را منطقی کنیم. 

کنش هایی که شخصیت ها اعم از اصلی و فرعی انجام می دهند به امید رسیدن به نتیجه مورد نظررشان است که آنها را انجام می دهند ولی هنگامی که با نتیجه ای روبرومی شوند که به هیچ عنوان منتظرش نبودن و معمولا در وضعیت نا مطلوب می افتند همین گرفتاری های غیرقابل پیش بینی و همین پیچش های داستانی است که باعث ایجاد لذت در تماشاگر می شود. 

با هر شکافی که استادانه در طول فیلمنامه ایجاد می کنیم تماشاگر هم شاهد به هم خوردن پیش بینی هایش می شود و لذتی را تجربه می کند که منحصربفرد است و در جای دیگری جز سینما نمی تواند آن را بیابد و دلیل اصلی رفتن او به سینما هم همین است.