اگر موقعیت داستان به نحوی است که منطقا نمی توانید در عرض حرکت کنیدپس باید به عمق بروید. با کشمکشی شخصی یا درونی آغاز کنید که نیاز به حل و فصل داشته باشد اما کم و بیش قابل حل به نظر برسد. 

آنگاه در حالی که داستان به پیش می رود، آن را - به لحاظ عاطفی، روانی، فیزیکی و اخلاقی- به سمت لایه های زیرین و رازهای نهان، یعنی حقایق ناگفته ای که در پس صورت ظاهر پنهان شده اند، سوق دهید.    

مردم عادی به یک خانواده، یک دوست و یک پزشک محدود می شود. اما فیلم از تنشی میان مادر و پسر که ارتباط و عشق قابل حل به نظر می رسد، به اعماق دردی سنگین و جانکاه نفوذ می کند. وقتی پدر به تدریج درمی یابد که باید میان سلامت عقلی پسرش و حفظ خانواده یکی را انتخاب کند، داستان به نحوی پیش می رود که که پسر به مرز خودکشی می رسد، اما مادر نفرت خود را از فرزندش آشکار می کند و پدر، زنی را که عمیقا دوست می دارد از دست می دهد.

منبع: کتاب داستان رابرت مک کی صفحه ۱۹۴

معمولا بهترین داستان ها هم در عرض و هم در عمق پیش می روند. برای مثال در فیلم کرامر علیه کرامر شخصیت کرامر پدر برای اینکه بتواند پدر خوبی شود باید از موفقیت های کاری چشم بپوشد و در کنار تلاش برای یادگیری وظایف پدری، در درون نیز با خود برای حفظ موفقیت های کاری در نزاع است. تا اینکه در لحظه بحرانی فیلم با اینکه می تواند با کشاندن پسرش به جایگاه شهود، سرپرستی او را حفظ کند با اینحال، برای جلوگیری از ایجاد تبعات اینکار برای فرزندش از اینکار چشم پوشی می کند و نشان می دهد که واقعا پدر شده است.