آموخته هایم از فیلمنامه نویسی

نوشتن از بیرون به درون - نوشتن گفتگو برای یافتن صحنه ها و نوشتن صحنه ها برای یافتن داستان- غیرخلاقانه ترین شیوه نوشتن است. فیلمنامه نویسان از روی عادت برای گفتگوها ارزشی بیش از حد قائل اند زیرا آنها تنها قسمت از نوشته های ما هستند که واقعا به بیننده می رسند و بقیه تبدیل به تصاویر فیلم می شوند.

اگر گفتگوها را قبل از آگاهی از حوادث بنویسیم، خواه نا خواه عاشق کلمات خود می شویم و لذا دیگر تمایلی به بازی کردن با حوادث و تفحص در آنها و کشف اینکه شخصیتهایمان تا چه حد می توانند جذاب باشند نداریم زیرا این کارها به  معنی دور ریختن یک مشت گفتگوی در واقع بی ارزش است.

بنابراین هرگونه نوآوری متوقف می شود و آنچه اصطلاحا بازنویسی می خوانیم تبدیل می شود با بازی گفتگوها.

وانگهی، نوشتن زودهنگام گفتگوها کندترین شیوه نوشتن هم است.

منبع کتاب داستان رابرت مک کی صفحه ۲۷۱ 

اگر با این روش به اصطلاح آقای مک کی از بیرون به درون فیلمنامه نوشته باشید، به احتمال خیلی زیاد با مشکلات گفته شده روبرو شده اید. اینکه بعد مدتی از نوشتن واقعا سردرگم می شوید، نمی دانید داستانتان به کدام سمت می رود مثلا شخصیت ها کارهایی می کنند که شما اصلا پیش بینی نمی کردید و واقعا کار خسته کننده ای است. در مورد روش صحیح و مورد نظر آقای مک کی برای شروع نوشتن فیلمنامه مطالبی را منشر خواهم کرد